حیران!؟

به مناسبت سالگرد حماسه ملی ٢٢ خرداد سال ١٣٨٨ مناسب دیدم نگاهی دیگر بر حوادث و فتنه(کودتای نرم) رخ داده پس از آن بیاندازیم.

دریک نگاه سطحی و مقطعی پیرامون حوادث بعد از انتخابات سال گذشته، آنگونه به نظر می آید که وقایع رخ داده، یک اتفاق پیش بینی نشده و بدون برنامه ریزی بوده که پی در پی رخ داد.

اما واقعیت این نیست.

چشم هارا باید شست، جور دیگر باید دید!

همانطور که بسیاری از کارشناسان گفته اند و بنده نیز بر آن تاکید دارم، انتخابات سال ٨٨، به نوعی دور “سوم” و ادامه انتخابات ریاست جمهوری سال ٨۴ بود. ادامه رقابت میان آقایان هاشمی رفسنجانی و محمود احمدی نژاد.

با این تفاوت که در رقابت سال ٨٨ هاشمی رفسنجانی شخصا به میدان نیامد. بلکه رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، با به میدان فرستادن محسن رضایی(دبیر مجمع تشخیص مصلحت) و میر حسین موسوی (عضو مجمع تشخیص مصلحت) رقابت فشرده  و چند جانبه ای را با محمود احمدی نژاد آغاز کرد.

در این میان هاشمی برای کنترل حرکات و سخنان غیر قابل پیش بینی مهدی کروبی،دیگر نامزد انتخابات، یکی از موسسین و اعضاء اصلی حزب کارگزاران سازندگی (حزب خانوادگی هاشمی رفسنجانی)، یعنی غلام حسین کرباسچی را مامور کنترل و هدایت شیخ ساده لوح کرد.

به این ترتیب ترکیب نیرو ها شد، سه، به یک، به نفع هاشمی رفسنجانی.

اصلی ترین عامل رقابت (بخوانید “دعوا”) میان هاشمی و احمدی نژاد را باید در شعار های تبلیغاتی محمود احمدی نژاد در انتخابات سال ٨۴ جستجو کرد. آنجا که احمدی نژاد علیه مفاسد اقتصادی و ویژه خواران شعار داد و پیدا و پنهان خاندان و وابستگان به هاشمی رفسنجانی (هاشمیون) را مورد اشاره قرار داد.

شدت حملات تبلیغاتی محمود احمدی نژاد علیه “هاشمیون” و منافع و منابع در اختیار ایشان، چالش و خطر بزرگی برای آنها به شمار میرفت.

نتیجه دور دوم انتخابات سال ٨۴ با حماسه مردمی در “نه” گفتن مجدد به هاشمی رفسنجانی، به نفع محمود احمدی نژاد رقم خورد.

بعد از استقرار دولت نهم، احمدی نژاد به یک پالایش بزرگ در سطح مدیران دولتی(عمدتا وابسطه به “هاشمیون”) دست زد و بسیاری از مدیران با سوابق چندین ساله و بعضا چند دهه را از پست های کلیدی کنار گذاشته و نیرو های جدید و تازه نفس را جایگزین آنها کرد.

این عمل رئیس دولت نهم ضربه بزرگی بر پیکره مافیای زر و زور شکل گرفته حول محور “هاشمیون”، وارد کرد.

دکتر محمود احمدی نژاد در ادامه اقدامات اصلاحی خود با انحلال سازمان خود مختار مدیریت و برنامه ریزی کشور و انتقال آن به معاونتی تحت امر رئیس جمهور، به نوعی “پا روی دم هاشمیون گذاشت” و آخرین سنگر اثر گذار آنها را هم متلاشی نمود.

از این پس درگیری ها بالا گرفت.

مافیای هاشمیون به کمک برخی رسانه های داخلی و خارجی، تاکنیک سیاه نمایی و تخریب دولت را با تمام قوا در پیش گرفتند. به نحوی که طی ۴ سال عمر دولت نهم بیشترین حملات و تخریب ها علیه این دولت به وقوع پیوست.

هاشمی رفسنجانی هم با (سوء) استفاده از تریبون نماز جمعه و مجمع تشخیص مصلحت نظام، به بهانه های مختلف عملکرد دولت را زیر سوال می برد.

یکی از شاهکار های آقای هاشمی رفسنجانی، پیش بینی(بخوانید پیش گویی) ایشان در خصوص “تقلب” در انتخاباتی بود که بنا بود چندین ماه دیگر انجام شود.

ایشان به کررات از تریبون های مختلف، به هر بهانه ای سعی در القای تقلب در انتخابات آینده، در جامعه داشتند.

این کار کودکانه ایشان به نحوی بود که مقام معظم رهبری را بر آن داشت تا چندین بار به ایشان تذکر دهند.

علی اکبر هاشمی رفسنجانی با برنامه ریزی و طرح از پیش طراحی شده خود زمینه را برای مبارزه با محمود احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری سال ٨٨، فراهم نمود.

او تمام توان و امکانات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، امنیتی و بین المللی خود را برای نیل به اهداف خود بکار بست. خانواده (همسر، فرزندان، برادر و برادر زاده های)  وی نقش بسیار فعالی در طراحی کودتای نرم علیه دولت احمدی نژاد بر عهده داشتند.

بعد از مناظره به یادماندنی محمود احمدی نژاد با میر حسین موسوی که در واقع مناظره ای بود میان احمدی نژاد و نماینده هاشمی رفسنجانی، حملات جبهه هاشمی رفسنجانی علیه دولت و شخص احمدی نژاد شدت گرفت. تا جایی که هاشمی رفسنجانی را بر آن داشت که پس از پایان مهلت قانونی تبلیغات انتخاباتی نامزد ها آن نامه غیر متعارف و تبلیغاتی را علیه احمدی نژاد خطاب به رهبری نوشته و علنا تهدید به نا آرامی های خیابانی نمایند.

هاشمی با این نامه تهدید آمیز خود، رسما از فاز بعدی کودتای نرم، یعنی شورش های خیابانی، پرده برداشت.

تا این مرحله، هاشمیون کودتا گر، عمده توان خود را بر تخریب احمدی نژاد متمرکز کرده بودند. اما پس از شکست در انتخابات و روبرو شدن با “نه” دوباره مردم، حوزه حملات و عملکرد خود را گسترش داده و کلیه ارکان نظام، رهبری و اصل ولایت فقیه را مورد حمله قرار دادند.

این نوع عملکرد هاشمیون در حمله به رهبری، با توجه به نظریه پردازی چند سال پیش هاشمی رفسنجانی در باب تخصصی شدن فقه و به تبع آن تغییر رهبری از فرد به شورا، چندان عجیب و دور از انتظار نبود.

هاشمیون، شخص علی اکبر هاشمی رفسنجانی، خانواده و فرزندان و گروه ها و نوچه های وابسته به ایشان، رهبری، هدایت و تدارکات، مادی و معنوی فتنه گران را در طول چندین ماه نا آرامی و آشوب خیابانی، مستقیما بر عهده داشتند.

این واقعیتی است غیر قابل انکار.

نهایتا آنچه مقام معظم رهبری از آن به عنوان “فتنه” یاد کردند، چیزی نبود جر کودتایی از پیش طراحی شده توسط هاشمیون و به سرکردگی علی اکبر هاشمی رفسنجانی.

کودتایی که با هوشیاری مردم و مقام معظم رهبری عقیم ماند و رو سیاهی آن بر چهره دشمنان ملت، منافقان و مافیای زر و زور تا ابد باقی خواهد ماند.

به امید مجازات فتنه گران، خصوصا فنته گر اعظم!

والسلام.

سلام.

امروز پنجشنبه ۸ بهمن ۸۸ خبری خواندم با این عنوان “پرواز شیراز ـ لندن تا پایان امسال راه‌اندازی می‌شود”. این خبر به نقل از استاندار محترم و ولایتمدار فارس، جناب آقای احمدزاده کرمانی، بیان شده است.

۱- با توجه به جاذبه های توریستی و گردشگری در حوزه های تاریخی، فرهنگی و مذهبی شیراز و استان فارس، این خبر در راستای جذب توریست و توسعه صنعت گردشگری در استان، خوشایند و مطلوب به نظر می رسد.(نیمه پُر لیوان)

حالا به برخی اطلاعات و اخبار به عنوان فرضیات اولیه مسئله بعدی، دقت فرمایید:

- افزایش چشمگیر و غیر متعارف پرواز ها و رفت و آمدها در جریان وقایع قبل و بعد از انتخابات، خصوصا سفر های مکرر و مشکوک فتنه گران و وابسته گان به آنها بین تهران و لندن

- افشا شدن دخالتهای مستقیم و غیرمستقیم دولت خبیث انگلیس در حوادث و شورش های بعد از انتخابات

- نقش برخی افراد و مراکز در شیراز به عنوان مرکز اصلی پرورش نیروی انسانی اصلاح طلبان در ایران و اینکه خواستگاه اولیه فکری و عقیدتی برخی سران اصلاح طلب فراری و لندن نشین، همین افراد و مراکز مشکوک در شیراز بوده است.

- و طرح اخیر نمایندگان مجلس شورای اسلامی و دولت برای قطع رابطه با انگلیس

۲- با قرار دادن فرضیات فوق در معادله “چرا پرواز مستقیم بین شیراز و لندن؟”؛ به جواب های خوشایندی دست پیدا نمی کنیم(نیمه خالی لیوان)؛ و اینکه چرا “لندن”؟! چرا پایتخت های دیگر اروپایی مثلا “برلین” برای این منظور در نظر گرفته نشده است؟

اینکه آیا قرار است شیراز به دومین شهر تسخیر شده توسط فتنه گران و قانون گریزان بدل شود و فاز جدیدی از گسترش و توسعه نا امنی در کشور رقم خورد؛ مساله کوچک و قابل اغماضی نیست؛ که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت و آن را ندیده گرفت.

لذا از مسئولین خدوم و متعهد استانی و کشوری تقاضامند است در این خصوص توجه و دفت نظر بیشتری صورت دهند تا خدای نکرده در آینده شاهد مشکلات و معضلات جدید در کشور و استان فارس نباشیم.

والسلام.

سلام.

در آخرین ساعات شامگاه ٢٧ دی ماه ٨٨، گوینده خبر استانی با ذکر جمله “به خبری که همینک به دست من رسید توجه فرمایید”  اعلام کرد: هیئت امنای جدید مسجد قبا انتخاب شده و از این پس این مسجد به صورت هیئت امنایی اداره خواهد شد. در ادامه این خبر آمده: پایگاه مقاومت بسیج مسجد با نام “بحر ولایت” هم راه اندازی شد.

گوینده، اخبار تکمیلی را به فردا موکول کرد.

همان شب با پرس و جو از دوستان اطلاع یافتم که این تصمیم در پی مصوبه شورای تامین و با دستور مستقیم وزیر کشور، اتخاذ شده است.

اما اینکه آیا واقعا دستوری از طرف وزیر کشور در این خصوص صادر شده است و یا اینکه این ترفندی بوده از طرف برخی مسئولین استانی، برای توجیه این عمل، هنوز مشخص نیست.

در ادامه بررسی ها مشخص شد که امام جماعت مسجد قبا، همچون گذشته به خود علی محمد دستغیب واگذار خواهد شد.

تنها تغییر به وجود آمده اضافه شدن پایگاه مقاومت بسیج و هیئت امنا می باشد که معلوم نیست با وجود اختلاف نظر شدید طرفین چگونه اداره خواهد شد و نتیجه اختلاف نظر و اصطکاک های احتمالی فی مابین به کجا خواهد انجامید.

البته هنوز اسامی اعضای هیئت امنا منتشر نشده و از ترکیب عقیدتی و سیاسی آنها اطلاعی در دست نیست.

این اقدام عجیب شورای تامین استان فارس در بازگرداندن دوباره مسجد، به اهالی سابق آن، پس از پلمپ چند روزه آن را از دو منظر کلی میتوان بررسی نمود. 

١- اینکه طرفین به اشتباهات خود پی برده و ضمن عذر خواهی از یکدیگر و طلب و حلالیت از این پس در جهت اصلاح امور و تحکیم وحدت گام برداشته تا بساط بیانیه دادن و لشکر کشی برچیده شود. اگر چنین باشد؛ بهترین حالت ممکن و مطلوب همه مردم و مسئولین دلسوز خواهد بود.

٢- با اعمال فشار و تهدید، یک طرف و یا طرفین از برخی مواضع خود موقتا کوتاه آمده تا در فرصت مناسب اقدامات مقتضی صورت پذیرد. در این صورت باید منتظر شعله ور شدن دوباره “آتش زیر خاکستر” در آینده ای نه چندان دور باشیم. شعله ای که این بار به دلیل بی اعتمادی به مسئولین استانی دیگر با وساطت آنها قابل کنترل نخواهد بود و به احتمال زیاد برخی از مسئولین را هم دچار “سوختگی” شدید خواهد کرد.

الله اعلم.

———————————————–

یک خبر تاسفبار و عقب نشینی دیگر: سردار علی موئدی فرمانده انتظامی استان فارس در مصاحبه با خبرگزاری ایرنا، احداث پایگاه مقاومت بسیج “بحر ولایت” در مسجد قبا را منتفی دانست

لینک خبر فک پلمپ مسجد قبا: http://www.parlemannews.ir/index.aspx?n=7480

“من البته توى این جلساتى که با شماها داریم، حیفم مى‌آید که جز حرف علمى و جز حرف معنوى و جز نصیحت، حرف دیگرى بزنیم و وارد مقولات سیاسى و این چیزها بشویم؛ اما دیگر حالا در این مقدارش ناگزیر و ناچار بودم. اینى هم که گفتند از رهبرى انتقاد نمیکنند، شما بروید بگوئید انتقاد کنند. ما که نگفتیم از ما کسى انتقاد نکند؛ ما که حرفى نداریم. من از انتقاد استقبال میکنم؛ از انتقاد استقبال میکنم. البته انتقاد هم میکنند. دیگر حالا جاى توضیحش نیست؛ انتقاد هم هست، فراوان هست، کم هم نیست؛ بنده هم میگیرم، دریافت میکنم و انتقادها را میفهمم.”
مقام معظم رهبری: ۰۶/۰۸/۱۳۸۸

“میخواهم عرض بکنم جوانهاى عزیز مراقب باشند، مواظب باشند که هرگونه کار بى رویه‌‌‌اى، کمک به دشمن است… در شرائطى که دشمن با همه‌‌‌ى وجود، با همه‌‌‌‌ى امکاناتِ خود درصدد طراحى یک فتنه است و میخواهد یک بازى خطرناکى را شروع کند، باید مراقبت کرد او را در آن بازى کمک نکرد. خیلى باید با احتیاط و تدبیر و در وقت خودش با قاطعیت وارد شد. دستگاه‌‌‌‌هاى مسئولى وجود دارند، قانون وجود دارد؛ بر طبق قانون، بدون هیچگونه تخطى از قانون، بایستى مُرّ قانون به صورت قاطع انجام بگیرد؛ … اگر بدون دقت، بدون هضم، انسان وارد برخى از قضایا بشود، بى‌‌‌‌گناهانى که از آنها بیزار هم هستند، لگدمال میشوند؛ این نباید اتفاق بیفتد. من برحذر میدارم جوانهاى عزیز را، فرزندان عزیز انقلابىِ خودم را از اینکه یک حرکتى را خودسرانه انجام بدهند؛ نه، همه چیز بر روال قانون.”
مقام معظم رهبری: ١٩/١٠/۱۳۸۸

سلام علیکم.

رهبرا!

بار ها، ما را دعوت به صبر نمودید. صبر! صبر ! و صبر!

سالهاست کارمان صبر است. سالهاست که در برابر انواع و اقسام بی عدالتی مافیای زر و زور، سکوت کرده ایم.

هر وقت خواستیم کاری کنیم فرمان صبر دادید. ما هم با چشمی پر زخون و “آتشفشانی” فروخورده از خشم، اطاعت امر کرده و صبر و سکوت کردیم.

هر روز به امید فردا، که شاید ”دستگاههای ذیربط”، از “مجاری قانونی”، اقدام کرده و ریشه بی عدالتی را بخشکانند؛ صبر و سکوت کردیم.

اما در این مسیر، ما را چه حاصل شد؟ جز، بی عدالتی مضاعف؟!

دستگاه عدلیه بجای مقابله با مفسدان و بی عدالتی، با عدالتخواهان برخورد کرد و آنها را به بهانه سکوت نکردن و اعتراض در برابر بی عدالتی، پای میز محاکمه کشاند و “عدالت!” را در خصوص آنها اجرا نمود.

در همین شیراز و استان فارس، این ایالت خود مختار، طلبه سیرجانی را بخاطر قیام علیه بی عدالتی، محاکمه کردند. دانشجویان عدالتخواه شیرازی را به جرم افشا نمودن رشوه خواری، زمین خواری و فساد برخی مسئولین شهری و استانی به زندان افکندند.

هرگاه صدای عدالتخواهی و مبارزه با مافیای زر و زور(خلط شده با برخی افراد و ارکان امنیتی-اطلاعاتی)، از جایی برخواست، فورا صدای او را با پرونده ها و اتهام های مختلف خفه کردند.

هرگاه فریادی از شیراز برخواست، قبل از آنکه به تهران برسد آن را از رمق انداختند و هیچ گاه به گوش شما نرسید؛ جز اندکی.(همانگونه که در جریان انفجار حسینیه سیدالشهدا عمل کردند.)

نمی خواهم بگویم همه مسئولین مشکل دارند و خدایی نکرده نا پاک هستند. انسان های پاک و دلسوز کم نیستند؛ اما در “حاشیه”. برخی هم به بهانه خسته شدن و بی نتیجه دیدن مبارزاتشان، کناره گیری کرده و سنگر را در برابر نا اهلان باختند. همانطور که امروز آقای حسینیان، با استعفای خود از مجلس قصد انجام آن را دارد. و این درست نقطه آغاز “عافیت طلبی” است.

هر وقت کسی خواست حرفی بزند ، برخی پیشانی پینه بسته ها با نقاب شرعی و برخی با چماق “مصلحت” برو او تاختند. همانطور که امروز، برادر، حاج، محسن رضایی دیروز، قصد دارد “عدالت” را در پای ”مصلحت” برخی افراد و گروه ها قربانی کند و به مسلخ ببرد.

هرگاه، فساد برخی، آشکار می شود، بجای حذف و طرد وی، او را یا جابجا(منتقل) کرده یا در پست و مقام دیگری قرار داده و خواسته یا ناخواسته عضوی به اعضای مافیا افزوده می گردد.

شاید وجود مافیا، با ساختار و چارت مشخص، “واقعیت” نداشته باشد؛ اما “حقیقت” دارد.

رهبرا!
شاید پس از انتشار این نوشتار، دیگر چیزی “نشنوم” و “نبینم”(بایکوت خبری)، تا نتوانم بگویم و بنویسم. اما عمر کوتاه و است و “حق طلبی” وظیفه.

چندین سال است که از فرمان شما، برای مبارزه با مفاسد اقتصادی و بی عدالتی می گذرد. اما دراین چند سال چه حاصل شد؟ “دستگاه های ذیربط” از طریق “مجاری قانونی” چه کردند؟ آیا اسامی مفسدان منتشر شده به ٢٠ نفر هم می رسد؟ آیا مجموع مفسدان و دانه درشت ها و آقازاده های کشور همین چند نفر بود و بس؟!

پدرم!
شما ما را به پیگیری امور از مجاری قانونی، امر می کنید. آیا تا کنون غیر از این بوده؟ آیا تا امروز دستگاههای مربوطه کاری صورت داده اند؟

تا امروز، هر آنچه انجام شده عموما خارج از چارچوب دیوار های فولادین و مرتفع دژ مافیا بوده.

هرگاه عدالتخواهی ضربه ای بر این دیوار وارد کرد؛ ارتعاش آن کل کشور را فرا گرفت. آخرین ضربه را محمود احمدی نژاد بر پیکره دیوار این دژ نواخت. آن چنان ضربتی که تا امروز ارتعاشات و پس لرزه های آن در سطح کشور و خصوصا تهران حس می شود.

رهبرا!

آنچه نوشتم گوشه ای از سرریز کاسه صبر، بود.
اطاعت امر ولی، واجب است. پس، اطاعت امر کرده و بار دیگر “آتشفشان” خشم خود را در سینه حبس می کنیم و گوش به فرمان منتظر می مانیم؛ تا آن زمان که فرصت “فوران” یابد؛ و یا آنکه “خاموش” و “سرد” و “سخت” شود.

والسلام.

سلام.

امروز ١٩/١٠/١٣٨٨ مقام معظم رهبری در جمع هزاران نفر از مردم قم، در باب حوادث اخیر مطالبی بیان کردند که از آن جمله میتوان به مطلب زیر اشاره کرد:

حضرت آیت الله خامنه ای حرکت عظیم ملت در نهم دی ماه را، اتمام حجتی برای همه دانستند و افزودند: مسئولان قوای سه گانه دیدند که ملت چه می خواهد بنابراین باید وظایف خود را در مقابل مفسدان و اغتشاشگران به خوبی انجام دهند.

همگان به خوبی می دانیم که مردم در راهپیمایی عظیم ٩ دی چه شعار هایی میدادند و چه می خواستند. مردم در کنار شعار “مرگ بر موسوی”، “مرگ بر کروبی” و “مرگ بر خاتمی”، خواستار بازگشت “تاجر ورشکسته“ به “باغ پسته” روستایش شدند. پیامهایی کاملا روشن و آشکار که مصادیق آن برای همه مشخص و واضح است.

امروز هم مقام معظم رهبری فرمان بسیار روشن و واضحی مبنی بر برخورد و دستگیری سران فتنه دادند. روشنی فرمان رهبری در اجابت خواست مردم در برخورد با سران فتنه به حدی است که دیگر برخی سران قوا را مجالی برای طفره و توجیه باقی نمی گذارد.

مقام معظم رهبری در فرمان خود از مسئولین می خواهند که وظیفه خود را در برخورد با “مفسدان” و “اغتشاشگران” به خوبی انجام دهند. هم “مفسدان” هم “اغتشاشگران”.

پس لازم است مسئولین فورا اقدام کرده و امر رهبری را اطاعت نمایند. چرا که تعلل در انجام فرمان رهبری خاطیان را در صف منافقین و فتنه گران قرار خواهد داد و آتش آتشفشان های نهفته در سینه مردم و جوانان پر شور مومن و بسیجی، دودمان آنها  را هم بر باد خواهد داد.

والسلام.

سلام.

روز جمعه ١١دی ماه بعد از اقامه نماز جمعه، مسجد قبا شیراز به دست جوانان پر شور و انقلابی افتاد، پس از آن با وساطت مدیران شهری و برای پرهیز از هرگونه درگیری، کنترل مسجد به نیروی انتظامی و شورای تامین سپرده شد. اما به دلیل بی کفایتی معمول آقایان، قبل از غروب آفتاب، کنترل مسجد از دست آنها خارج شد.

پیرو فشار ها و درخواست های مکرر مردم از مسئولین استانی و شهری در خصوص بازپس گیری مسجد، جمعه شب، مسئولین وعده دادند که شورای تامین به این خواست مردم رای داده و شنبه شب مسجد تا زمان تعیین تکلیف، بسته خواهد شد.

شنبه ١٢ دی ماه، ساعت ٢٠:١٠: خبر رسید “ساعت ٢٠:٣٠ مقابل مسجد قبا، جهت تحویل مسجد.”

ظاهرا در جلسه شورای تامین، که تا حوالی ساعت ١٩ ادامه داشته، مقرر شده بود، مسجد قبا، تا تعیین تکلیف نهایی تعطیل شود.

با توجه به مخابره دیر هنگام این خبر، در نخستین ساعات جمعیت چندانی آنجا نبود.
علیرغم سرمای آن شب، به تدریج، خبر سینه به سینه منتقل شد و مردم و جوانان بسیجی در محل حاظر شدند.

روحانیون ضمن دعوت حضار به آرامش و حفظ متانت، اعلام کردند حضور ما در این مکان صرفا برای پشتیبانی از مامورین نیروی انتظامی، جهت تخلیه و تحویل مسجد است.

بنابر این همه به میدان مقابل شاهچراغ رفته و در آنجا تجمع کردند.

در این بین حاضرین در مسجد، از حکم قانون، جهت تخلیه مسجد، تمکین نکرده و خارج نشدند.

آب، برق، گاز و تلفن مسجد قطع شد.

سید علی محمد دستغیب، که پس از خروش مردم، شیراز را ترک کرده بود، قصد داشت با هواپیما به شیراز بازگردد که هواپیما به علت نقص فنی مجبور به بازگشت می شود.

آنها که همه چیز را تمام شده یافتند؛ مسجد را تخلیه و تحویل مامورین نیروی انتظامی دادند.

حوالی ساعت ٢٣ بود که به بچه ها اعلام کردند نیروی انتظامی مسجد را بدون درگیری گرفته و ماجرا خاتمه یافته است. دیگر نیازی به حضور مردم نبود. لذا همه به خانه های خود باز گشتند. مامورین و یگان ویژه محافظ اطراف مسجد هم حوالی ساعت ٢٣:٣٠ به مقر خود بازگشته و همه چیز به حال عادی برگشت.

دیروز(چهارشنبه) عصر بعد از اتمام مراسم میدان آزادی شیراز تعدادی از مردم به سمت شاهچراغ و  مسجد قبا حرکت کردند.

بعد از اقامه نماز مغرب و عشا در شاهچراغ، در مقابل مسجد قبا تجمع کرده و شعار دادند.

من هم وسط بولوار نشستم و دوطرف را زیر نظر گرفتم. سمت راست بسیجی و سمت چپ هم چپ های مذهبی! وسط این ها هم یگان ویژه.

راستی ها توی پیاده رو مجاور دیوار مسجد جامع شهدا بدون هیچ تابلو، پلاکارد، پرچم و نشانی، فقط شعار میدادند. به نحوی که اکثر خودروها و رهگذرها معنی این تجمع را نمی فهمیدند و میرفتند.

اما چپ ها!

چپ ها با برنامه ریزی قبلی منتظر حضور بسیجی ها بودند.

در گذری که از کوچه ها و خیابان ها منتهی به مسجد قبا در زمان نزدیک به اذان مغرب داشتم، نکات جالبی دیدم.

جند دستگاه خودرو، اکثرا مشکی، پلاک شخصی، پژو ۴٠۵، در نقاط مختلف، کنار خیابان توقف کرده بودند. راننده های این خودرو ها تا آخرین لحظه ای که من آنجا بودم از خودرو خود خارج نشدند و کاملا آماده نشسته بودند. روی صندلی عقب این خودرو ها با پارچه یا ژاکت و یا کاپشن پوشانده شده بود. راننده ها هم به دقت مردم و افرادی که به آنها نزدیک میشدند را زیر نظر داشتند.

در نقاط مختلف خیابان و کوچه ها به شعاع چندصد متر موتور سوار هایی توقف کرده و مردم را زیر نظر داشتند.

در معابر منتهی به مسجد قبا، خصوصا کوچه پس کوچه های منتهی به مسجد افرادی نظاره گر عابرین بودند و نشان دهنده وجود یک شبکه حفاظتی چندلایه دور مسجد بود.

جلوی درب های مسجد هم یگان ویژه حضور داشت.(حالا توی مسجد چه خبر بود، خدا میداند)

بعد از تجمع بسیجی ها و معترضین به حمایت های سید علی محمد دستغیب از موسوی و امویان سبز پوش، چپ ها تجمعی نکردند. بلکه در گروه های کوچک ٢ تا ۴ نفره در اطراف پراکنده شدند. گروه هایی هم به میان بسیجی ها آمده و خود را در میان آنها جا کردند.

تعدادی هم آشکار و نهان، با دوبین های دستی از شعار دهندگان فیلم می گرفتند.

مجموع مشاهدات من نشان از برنامه ریزی و هماهنگی ویژه چپ ها، در مقابل راستی های بدون برنامه حکایت می کرد.

جا دارد گروهای مردمی و بسیجی فعال برای حرکات و تجمعات خود با برنامه ریزی و هدف یا اهداف مشخص آنی یا چند مرحله ای به میدان بیایند تا اینکه ضمن برخورداری از برتری نفرات غافلگیر نشده و کتک نخورند.

همین!

والسلام.

سلام.

دیروز چهارشنبه ٩ دی ماه، بنا بود سراسر کشور راهپیمایی اعتراض آمیز علیه فتنه گران اموی برگزار شود.

در بسیاری از شهر ها این اتفاق رخ داد و میلیون ها نفر در سراسر کشور به خیابان ها آمدند.

در شیراز چه گذشت؟

روز قبل از آن یعنی سه شنبه گروهی از مردم در کنار دانشجویان تجمعی خودجوش در میدان شهدا ترتیب دادند. قرار بود چهار شنبه تجمعی با حضور و همکاری آهاد مردم و ارگانها و سازمانهای ذیربط برگزار شود. انتظار میرفت جمعیتی چندصد هزار نفری در شیراز گرد هم آیند.

اما بنا به دلایلی،بر خلاف سایر نقاط کشور، رئیس شورای هماهنگی سازمان تبلیغات اسلامی فارس گفت: “روز چهارشنبه از سوی این نهاد برنامه ای برای تجمع اعلام نشده”.

با این حال حدود ساعت ١۴ روز چهارشنبه بود که از طریق دوستان مطلع شدیم قرار است جمعی به صورت خود جوش ساعت ١۵ در میدان آزادی (فلکه گاز) تجمع کنند.

این خبر سینه به سینه چرخید، به نحوی که تا اواخر مراسم،حدود ساعت ١٧، هنوز مردم درحال حرکت به سمت محل برگزاری مراسم بودند. تعداد کثیری هم، اصلا، مطلع، نشدند.

این چنین احمال و سستی را بار ها در شیراز، این ایالت خود مختار، شاهد بوده و هستیم. امید میرفت با حضور جناب آقای احمدزاده کرمانی، استاندار جدید فارس، تغییرات محسوسی را در این خصوص و مدیریت فرمانداری شیراز شاهد باشیم. اما هنوز خبری از اصلاحات نیست.

سلام.

امروز سه شنبه ٨ دی ماه ١٣٨٨ مردم خشمگین از جسارت امویان سبز پوش به ساحت آقا اباعبدالله الحسین (ع)، سید و سرور شهیدان، در سراسر کشور، به خیابان ها آمده و علیه هتاکان شعار داده و هشدار دادند.

شهر شیراز هم از این قاعده مستثنا نبود و دانشجویان دانشگاه شیراز و علوم پزشکی در کنار مردم و مسئولین استانی علیه هتاکان شعار دادند.

بعد از قرائت قطعنامه، از میدان شهدا به طرف حرم مطهر حضرت شاه چراغ به راه افتادند.

دفتر آقای صانعی و مسجد قبا(محل استقرار سید علی محمد دستغیب) در مسیر حرکت مردم خشمگین قرار داشت. این امر باعث شد تا مردم با دیدن تابلو دفتر آقای صانعی آن را از دیده گان حذف و محو نمایند. سپس همه به سمت مسجد قبا حرکت کرده و در آنجا علیه همراهی سید علی محمد دستغیب با سبزپوشان اموی شعار دادند؛ تا اینکه برای اقامه نماز ظهر و عصر به سمت شاهچراغ حرکت کردند.

نکته ای که در این میان توجه من را به خود جلب کرد، برخی اقدامات انگشت شمار به سبک سبزک های اغتشاشگر بود. موضوعی که نشان از بی برنامه بودن و عدم هماهنگی میان گروههای مختلف بود.

دستورالعمل تسخیر و تطهیر اماکن و دفاتر متعلق به امویان سبزپوش

 لازم است جهت تسخیر و تطهیر مراکز و دفاتر متعلق به حامیان گروهک سبز اموی نکات و دستورالعمل زیر رعایت شود:

۱-      در مواجهه با دفاتر یا مراکز امویان سبزپوش، باید ضمن رعایت آرامش و متانت، با ورود به محل مذکور، آنجا را تسخیر نمایید.

۲-      با ساکنان و حضار در آن مکان هیچ کاری نداشته باشید. چراکه بسیاری از آنها قلبا با شما هم عقیده هستند و نباید خاطر آنها را بیازارید.

۳-      هیچ برخوردی با مقاومت کنندگان نکرده و بی اعتنا به حرفها، گقتار و احتمالا فحاشی آنها به محل مورد نظر وارد شوید.

۴-      اگر امویان سبز پوش به شما حمله ور شدند حتی الامکان افرادی که از قدرت بدنی بالا برخوردار هستند ضمن کنترل آنها و گرفتن دست و یا در صورت لزوم پای این افراد شر آنها را از سر سایرین کم کنند.

۵-      به هیچ وجه با آنها درگیر نشده و کتک کاری نکنید حتی اگر کتک خوردید.

۶-      برای احتیاط از پلاستیک فروشی ها مقداری زیپ پلاستیکی بلند تهیه کنید تا در صورت لزوم به عنوان دستبند مورد استفاده قرار گیرد.

۷-      هتاکان را پس از تنظیم صورتجلسه به مراجع قانونی تحویل دهید.

۸-      از نادمین و توابین(در صورتی که جرم بارز و آشکاری مرتکب نشده اند) به گرمی استقبال و با خوشرویی با آنها برخورد نمایید.

۹-      به هیچ عنوان به اموال آن محل خسارتی وارد نکنید.

۱۰-   به هیچ وجه به اسناد و مدارک محل دست نزنید و آنها را با هماهنگی مسئولین امنیتی در اختیار آنها قرار دهید.

۱۱-   حداقل به مدت سه روز در آن محل تحصن کرده و از اعمال غیر اخلاقی، غیر قانونی و غیر مذهبی مالکان اعلام انزجار نمایید.

۱۲-   اگر مکان مورد نظر از قداست خاصی برخوردار است(مساجد، حسینیه ها و …)، لازم است حتما قداست محل حفظ شود.

۱۳-   پس از تسخیر مراکز مذهبی با تحصن سه روزه در آن مکان و برگزاری مراسم مذهبی متناسب با شعائر دینی به تطهیر محل، بپردازید.

اجرکم عندا..